Waarom ik dit WK persoonlijk opvat.

Nogal tegen mijn zin zet ik mij op de bank voor de wedstrijd Nederland-Spanje. Ik ben moe. We verliezen waarschijnlijk toch.

Rijk (9) wil de wedstrijd zien en zijn vader had al bij een vriend afgesproken. Hoewel zijn oudere, spastische broer Ties het liefst de hele dag door sport volgt (tv-kijken is het enige dat hij zonder hulp kan doen), heeft hij geen zin om op te blijven. Rijk moet het dus van z’n moeder hebben.
‘Niet twitteren!’ zegt hij streng als ik naar mijn iPhone grijp.
‘En niet gillen!’ Hij kent me langer dan vandaag. 

Bij de penalty van Spanje schuif ik op z’n schoot. Bij de briljante kopbal van Robin Van Persie gil ik stiekem toch. Bij het derde doelpunt spring ik op de bank. Bij de vijfde goal gillen en springen we allebei en bij het eindsignaal moet ik bijna huilen. Oké, niet bijna. Echt huilen. Mascara van m’n kin-afveeg-huilen. 

Om voetbal? Ja. Of nou ja, deels. Net als bij begrafenissen, huil je bij voetbal om je eigen situatie. Vijf-Eén! Alles is dus mogelijk! Als je maar je best doet. Trainen. Doorzetten. Niet bij de pakken neerzitten. Niet luisteren naar anderen. 

Ik denk aan Ties en hoe langzaam hij leert lezen. Hoe onmogelijk de situatie lijkt. Hij kan nauwelijks praten, geen toetsenbord met zijn handen bedienen en zijn zicht is heel wisselend.
Ik denk aan al die keren, op z’n slechtere dagen, dat ik vruchteloos een A4tje met één woord voor z’n neus wapper.Ik voel dat anderen over mij oordelen. Omdat ik ‘een project maak van mijn kind ‘, dingen van hem verlang die hij helemaal niet kan. 

Een waarzegster voorspelde de vader van Van Persie ooit dat hij een profvoetballer als zoon zou krijgen. Vanaf de geboorte van Robin behandelde hij hem daar ook naar.
‘Vinden ze op school dat je teveel voetbalt? Hup naar een andere school!’ en ‘Hoezo niet naar logopedie? Je moet later de pers toch te woord staan?’
Hij werd vast lang gezien als een fantast die zijn zoon niet-aanwezige talenten toedichtte.

Robin zelf is nuchterder van aard: ‘Ik scoorde niet genoeg met mijn hoofd, toen ben ik het gaan oppakken,’ zegt hij in de Volkskrant. Zijn ‘epic goal’ was het resultaat van tientallen uren oefening.

Ik heb het rotsvaste vertrouwen dat Ties ooit zelf zinnen zal maken en daar behandel ik hem ook naar. Tot die tijd trainen we bloedfanatiek door.

 

703756_460865670626170_1787390437_o

Dit blog is geschreven voor Lotje&co.

Related Posts

Previous Post Next Post
0 shares