Waar mijn spastische zoon op z’n gelukkigst is.

Als je mij vraagt wanneer en waar ik op m’n gelukkigst ooit was, dan antwoord ik zonder aarzelen: 1979, New York.

Op de speelgoedafdeling van warenhuis Macy’s om precies te zijn. 

Hier dus:

Domweggelukkig op de speelgoedafdeling van Macy's.

Ik had een pyjama van Snoopy, onderbroeken met de dagen van de week erop van Snoopy, een beker, bord en bestek van Snoopy, een etui met pen, potlood, gum en aardbeiengeurlijm van Snoopy inclusief Charlie Brown-puntenslijper, alle boeken van Snoopy, een dekbed van Snoopy, ja zelfs een tapijt van Snoopy.

Ik vroeg mijn vader eerst om een foto te maken en daarna of we alsjeblieft de hele dag in deze Snoopy hemel konden blijven. En morgen weer. Dat mocht niet, net zoals ik niet op een ezeltje bij 36 graden Celcius de Grand Canyon mocht afdalen – wat ik nu ik 44 ben, wél begrijp.

Als ik Ties vraag waar hij het gelukkigst is, zegt hij ‘oma’. Het huis van opa en oma heeft een aangepaste oprit, een speciaal gemaakte keukentafel op kinderrolstoel hoogte en extra brede deuren. Maar ook een vrij moeizaam beklimbare wenteltrap. Wat voor klucht dat bij iedere logeerpartij oplevert, beschrijf ik in mijn nieuwe blog voor Lotje&co.

Je leest ‘m hier.

P.S. Ik ga nog even onderhandelen met MrCopy over deze Snoopy klassieker. En als ik die er niet doorheen krijg, dan toch in ieder geval deze.

 

 

Tags: gehandicapt kind, gelukkig, handicap, lotje&co, mytylschool, spastisch kind, Ties van der Velde

Related Posts

Previous Post Next Post
0 shares