Stand-up comedy over de rug van mijn spastische zoon.

In november 2010 schreef ik de eerste column over mijn spastische zoon voor een tijdschrift dat helaas inmiddels ter ziele is. Als ik nu de helft weg kon gummen – of in ieder geval die lelijke laatste zin – zou ik het doen, maar toen was ik er geweldig tevreden over. Zo tevreden dat ik blijmoedig een account aanmaakte op het VK blog (eveneens helaas inmiddels ter ziele). Een vriendin haalde me over om Twitter te proberen en toen was de beer los. Ik had mijn toon gevonden: stand-up comedy over de rug van mijn zwaar gehandicapte kind.

Ik schreef over manisch positieve pieken en diep zwarte dalen. Ik maakte vrienden en her en der wat vijanden. Het ging over de liefde. Het ging over de dood. Soms schaamde ik me een beetje. Bijvoorbeeld als goedbedoelende mensen iets zeiden dat ik net zwartgallig als stuitend cliché had afgeserveerd. Maar even vaak was ik trots op wat we samen bereikten.

Waarom ik over Ties blog, wordt me wel eens gevraagd. Geen idee. Kennelijk maak ik me nergens anders druk genoeg over. Want dat is bloggen: je druk maken over iets. En heel, heel erg van je onderwerp houden. Voor sommigen is dat hun elektrische gitaar, voor mij toevallig m’n spastische zoon.

Net toen ik besloot dat ik eigenlijk geen tijd meer had om te bloggen, kreeg ik een mooi podium voor Lotje&co. Plus een radiocolumn. Dus schreef ik ’s nachts maakte ik tijd en genoot ik wekelijks van de reacties en de trouwe Retweets. Maar net zo goed van het gekibbel op Facebook tussen wie het wel en niet met mij eens was. Ik kreeg ontroerende mails, openhartige DM’s en raakte stiekem verslaafd aan jullie likes.

Maar plotseling, deze herfst (terwijl ik meestal juist in de zomer m’n jaarlijkse dip heb) was het welletjes. Ik had alles al een keer gezegd, en op alle mogelijke manieren. Na vier jaar was het op. Bovendien gaat het eigenlijk alleen maar ontzettend goed met ons, de doodsteek voor elke schrijver. Daarom is dit niet alleen mijn laatste blog van het jaar maar ook mijn laatste blog over Ties.

Vanaf februari start ik onder goede (of in ieder geval dure) begeleiding aan een tragikomische roman. Over een freelance copywriter die worstelt met Het Perfecte Plaatje. Misschien geef ik haar een gehandicapt kind. Of misschien besluit ik lekker van niet, dat is dan weer het fijne van fictie.

foto 2

 

Related Posts

Previous Post Next Post
  • Gerrie

    Veel succes!

    • Elise van der Velde

      Dank Gerrie! Het vordert al gestaag.

0 shares