Op 200 van de 300 NS-stations kun je met je rolstoel de trein niet in.

In het verre 1997 vertelde een vriend in een rolstoel mij dat hij speciale assistentie moest aanvragen om met de trein te kunnen reizen. En dat dat alleen in grote steden kon. Omdat hij geen zin had om door twee mannen op een soort glijbaan een wagon ingeduwd te worden, vermeed hij het treinvervoer maar helemaal.

Ik weet nog dat ik die onnodige afhankelijkheid denigrerend en belachelijk vond maar vergat het al snel. Het boeide mijn vriend ook verder niet, hij had een auto. Maar met een spastische zoon in een rolstoel (die sowieso voor alles in z’n leven assistentie nodig heeft), loop ik er weer tegenaan. Want Ties wil met de trein naar oma.

Inmiddels is het 2014, in de gemiddelde NS sprinter zal nu toch wel op z’n minst één toegankelijk compartiment zijn?
Nee dus.

En assistentie is vast op veel meer stations mogelijk dan zeventien jaar geleden?
Ook niet.

‚Op ruim 100 stations in Nederland is reisassistentie mogelijk’, schrijft de NS zelf wervend op de site. Dat ze het een beetje positief proberen in te steken snap ik als reclamecopywriter natuurlijk als geen ander. Maar feit blijft dat je op 200 van de ruim 300 stations met een rolstoel niet welkom bent. Ja om te zwaaien vanaf het perron,  naar een trein waar je niet in kunt. En dat een kind van 12 niet naar z’n oma kan treinen. Omdat haar stad geen top-100 station bezit.

Gelukkig vernam ik via Twitter een oplossing, zoals álle oplossingen voor álle levensproblemen via Twitter op je pad kunnen komen (gratis tip). Er bestaan inklapbare oprijplaten die je in een tas achter op je rolstoel kunt bevestigen.

Nou heeft Ties aan z’n rugleuning al standaard een tas vol onmisbare items waar hij mee achterover zou vallen als hij niet in een rolstoel zat. Bovendien wegen die mobiele oprijplaten tussen de 3,5 en 9 kilo. En mijn high-maintenance zoon kennende zal hij wel weer de ingewikkeldste, zwaarste en duurste uit de productserie nodig hebben. Maar hee, ik sta open voor dit creatieve 2014-zorg-nieuwe-stijl-eigen regie-concept.

Dus als je op perron 1a een verhitte vrouw achter een rolstoel tegenkomt, met twee ijzeren platen over haar schouder, een weekendtas op het hoofd en een OV-chipkaart tussen de tanden: that’ll be me. Vergeef het me als ik niet terugzwaai.

TiesNS

Related Posts

Previous Post Next Post
0 shares