Waarom onrust altijd ergens goed voor is.

Deze weken glipt de tijd als zand door mijn vingers. Ik moet altijd ergens zijn – graag op tijd – er moet altijd iets af – graag briljant – en er blijft altijd iets liggen dat opschuift en mij een chronisch paniekerig ‘ik moet nog iets doen’-gevoel geeft.

‘Als dát project af is’, denk ik elke keer, ‘en de administratie gedaan en mijn kast opgeruimd (de vergelijking ‘zwart gat’ is gezien mijn kledingvoorkeur snel gemaakt) dán heb ik rust en overzicht.’ Maar zo werkt het natuurlijk niet.

Constant zoek ik manieren  om mijn vechten of vluchten level wat naar beneden te schroeven. Op goede dagen neem ik de tijd om te sporten, te mediteren, al is het maar drie keer een minuutje, of een wandeling te maken. Op slechte dagen neem ik koffie en chocola.

Ook Ties bezorgt mij onrust. Al 12 jaar. Vanaf het moment van zijn geboorte, heb ik haast voor hem. Haast om te groeien. Haast om een normale baby te worden. En, toen dat niet mogelijk bleek, haast om zoveel mogelijk te leren. Want pas als het één lukt, kan hij het volgende, en weer het volgende, en weer het volgende. Met als doel een weliswaar spastisch maar zo zelfstandig mogelijk leven.

’s Nachts lig ik wakker (vooral na een koffie- en chocoladag) met nieuwe ideeën. Of maak ik me druk omdat ik een gestart traject niet met genoeg toewijding uitvoer.

Toch begint het langzaam te dagen, dat ik gewoon moet vertrouwen op de goede afloop. Dat mijn onrust en steeds veranderende plannetjes, waarvan de helft mislukt, altijd ergens goed voor zijn.

Want alles heeft zin. In mijn haast om Ties te leren lezen, schakel ik bijles in. De bijlesjuf wil dat Ties gaat typen, zo leert hij spellen. Waarop de ergotherapeut een helm met touchscreen pennetje voorstelt. Dat misschien, net als bij deze spastische man, zijn wereld zal openen.

Vandaag blader ik door de map met jaarlijkse behandelplannen van Ties. Gejaagd, natuurlijk weer, want ik moet snel een document vinden dat een zorginstantie al twee weken van mij wil. Dan valt mijn oog op één specifieke zin: ‘Ties moet vier woorden achter elkaar kunnen zetten’.

Ik word er op slag rustig van. Dat kan hij! Hij kán sinds kort een zin maken van vier woorden! Zonder dat ik het doorhad, heeft Ties een leerdoel gehaald! Een leerdoel uit 2009, maar ach. Wie heeft er haast.

Dit blog is geschreven voor www.lotjeenco.nl, platform voor ouders met een gehandicapt kind.

Related Posts

Previous Post Next Post
0 shares