Je zou er maar alleen voor staan met je gehandicapte kind.

 

Alleen voor je gehandicapte kind zorgen

Bij ons in huis zijn de taken goed verdeeld. Ik doe wat ik kan (vrijwel niets) en mijn man doet de rest (koken, wassen, stofzuigen, boodschappen, kinderen opvoeden).

En hoewel onze zwaar spastische zoon elke ochtend ‘mama’ roept, is het papa die dag in dag uit om 7 uur naar het hoog-laagbed sloft. Die hem op z’n rug draait, verschoont, wast, aankleedt, spierverslappers geeft en in de rolstoel tilt.

Ik smeer ondertussen boterhammen voor onze andere twee kinderen – laat ik mezelf niet helemaal weggooien. Maar het is papa die hen altijd naar school brengt en negen van de tien keer ‘s middags weer haalt.

Elke dag dank ik God op mijn blote knietjes voor deze gratis live-in Au-Pair waar ik ook nog aandacht, liefde en seks van krijg. En bedenk ik hoe ik bof ik dat geen van ons beiden de neiging heeft om bij de ander (of ons gehandicapte kind) weg te rennen. Want ook al gaan we er op onze eigen manier mee om – hij iets relaxter dan ik – we houden samen al 12 jaar lang ons spastische gezin draaiende.

Mijn #kissitforward? Die gaat naar alle ouders die het in hun eentje moeten rooien met hun gehandicapte kind. En dat wonder boven wonder nog redden ook.

Dit blog is geschreven als gastblog voor kissitforward.nl 

Tags: aangepast bed, cerebrale parese, gehandicapt kind, hoog-laag bed, rosltoel, spastisch kind, Ties van der Velde

Related Posts

Previous Post Next Post
0 shares