Ik weersta de neiging om het vrouwtje naar het gehandicaptentoilet te slepen

‘Pppp’ zegt Ties. Ik weet wat hij wil zeggen maar ik hoop dat ik me vergis.

We zijn in Antwerpen. Opa werd 70, het feestje was leuk en de hotelovernachting een nog groter avontuur. Ik heb al dertig selfies met mijn kinderen gemaakt, dat is meestal een teken dat ik nogal blij ben met mijn leven. En nu schuiven we net aan in een knus pannenkoeken etablissement. 

‘Wat zeg je?’ vraag ik voor de zekerheid aan Ties. Misschien bedoelde hij ‘pannenkoek’. Maar nee.
‘Pppppoepppp.’

Ties is twaalf en draagt nog een luier. Hoe uitgebreid een gehandicaptentoilet ook is, hij kan er niet op zitten of zichzelf vasthouden. Als we wat langer op pad zijn, is het hygiënegebeuren dus altijd een issue. Gelukkig heb ik van een spastische coach een methode geleerd om hem staand te verschonen. Niet dat Ties kan staan, maar voor eventjes lukt het net. 

Even later hijs ik Ties op uit zijn rolstoel en ‘hang’ ik hem over de wastafel. We schrikken allebei als de kraan keihard begint te spuiten.

‘Sorry, sorry!’ roep ik terwijl ik Ties wegtrek. ‘Een automatische kraan!’
De druppels hangen aan z’n kin. 
Goed. Plan B: dan maar over de hulpsteun naast de wc.

‘Het maakt niet uit hoe je het doet, áls je het maar doet!’ citeer ik de coach.
Ik heb het meer tegen mezelf dan tegen Ties. Met zijn oksels geklemd om de hulpsteun en zijn voorhoofd tegen de tegels van de muur, heeft hij nauwelijks de energie om te antwoorden.

‘Hou je het nog vol?’
‘Mnmngnééé’ knarsetandt hij, trillend van inspanning.
‘Bijna klaar… ja… Huppakee, ga maar zitten!’Met een plof zakt Ties in z’n rolstoel. 
Shit. Z’n broek hangt nog op z’n enkels.
‘Ties, nog even, ja zo, zo, één arm, nu die andere, niet wegglijden hè? Dan trek ik je broek weer…ja… top! Klaar!’ 

Als ik Ties zijn koud geworden pannenkoek voer, vang ik een welwillend knikje op van een oud Antwerps vrouwtje.
‘Iek viend ’t fijhn dat ‘m zooh geniet!’
Ik weersta de neiging om haar naar het gehandicaptentoilet te slepen en een kwartier aan haar oksels over de hulpsteun te hangen en knik vriendelijk terug. 

Inmiddels komt Loes (5) huilend uit de wc. Met een doorweekte mouw en een nat voorhoofd. 
‘Ze hebben hier HELE STOMME kranen!’ 
Ties moet zo hard lachen dat de slagroom over tafel vliegt.
Ik maak nog één selfie. Dan gaan we weer naar huis.

Dit blog is geschreven voor www.lotjeenco.nl, platform voor ouders met een gehandicapt kind.

Related Posts

Previous Post Next Post
30 shares