‘Brusjes’ zorgzaam en bescheiden? Euh. Bij ons niet.

Brusjes (broers & zussen van een gehandicapt kind) zijn hot. Dat zeg ik helemaal niet met een negatief toontje, het is juist goed dat die groep elkaar kan vinden en ervaringen uit kan wisselen. Niet in de laatste plaats dankzij de inspanningen en het Broers-en zussenboek van schrijfster (en brus) Anjet van Dijken. 

Als moeder van een gehandicapt kind plus twee ‘gezonde kinderen’ (laat ik nu niet weer de flauwe ‘net iets beter gelukte kinderen’ grap maken die je in elke bio van mij al tegenkomt), schuifel ik wat ongemakkelijk op mijn stoel bij het lezen van brusjes-verhalen. 

Eenzaamheid. Aandachtstekort. Het gevoel dat je het altijd goed moet doen. Anorexia en andere ellende. Damn. Dat wil ik mijn twee jongsten koste wat kost besparen. 

Tegelijkertijd roepen alle ouders dat hun gewone kinderen zo ongelooflijk lief, zorgzaam, gevoelig en bescheiden zijn. En zo sociaal. Eigenschappen die ik helaas niet terugzie bij die van ons.

Gelukkig merk ik aan de Twitter- en Facebook-reacties op mijn nieuwste blog voor Lotje&co dat ik niet de enige ben met onzelfstandige, selfcentered ( in het Engels klinkt het wat minder erg dan ‘egoïstische’ maar het komt er wel op neer) en onbescheiden brussen in huis. 

Lees hier het blog.

PS 1. Die foto is dan natuurlijk wel weer heel lief. Maar Ties uit de lift helpen na afloop, ho maar. 

PS 2. Mijn ‘net iets beter gelukte’- Twitterbio leverde me onlangs een plekje op in de blogpost:  ‘Hoe schrijf je een effectief Twitterbio?  van bloggoeroe Kitty Kilian. Het feit dat ik dit per se nog wil melden, bewijst dat mijn kinderen die onbescheidenheid van geen vreemde hebben. 

Related Posts

Previous Post Next Post
0 shares