Neem geen gehandicapt kind als je manisch bent.

Als je licht manisch bent aangelegd, kun je beter geen gehandicapt kind nemen. Het gaat namelijk meestal of heel goed, of heel slecht. Als je pech hebt, gaat het tegelijkertijd heel goed en heel slecht op één en dezelfde dag. Met jou dan hè. 

Vlak voor de meivakantie had ik zo’n dag.

Euforisch was ik, toen de ergotherapeute een bijzonder hulpmiddel voor Ties liet zien. Een hoofdband met een staafje, een soort bierhelm waarmee Ties de iPad kan bedienen. Iets dat hem met zijn spastische handen niet lukt.
‘Het gaat al best goed!’ knikte ze. We mochten het tijdens de vakantie uitproberen.

Daarna maakte ik met de logopediste grote plannen voor een nieuwe spraakcomputer, die elk moment kon arriveren. Zou hij ooit zelf woorden intikken? Ja, vast!
Als kers op de taart kwam de fysiotherapeute met een skelter waar Ties, begeleid, wonder boven wonder op kon fietsen. Ook die mocht mee naar huis.

Ik huppelde richting de uitgang van school.
Daar sprak een juf mij aan. ‘Kun je de tilzak van Ties meegeven?’ 
Een tilzak is een zak waarmee hij met een tillift in en uit zijn rolstoel gehesen kan worden. Een ziekenhuiszak.
‘Die hebben we toch thuis nodig?’ antwoordde ik.
‘O, maar de zak kan op en neer naar huis, hij blijft er gewoon de hele dag op zitten!’

Waar ik me een half uur eerder nog verheugde op een zonnige toekomst vol inspirerende gadgets, had de blues me acuut bij de kladden..

Dit uitte zich als volgt:

1. Zeer uitbundig (en vooral zeer onverwachts voor mijn naaste omgeving) huilen. Om niets.
2. Een levenloos object door de kamer schoppen (de wasmand, niemand raakte gewond). 
3. Remco lastigvallen met vragen als: ‘Waarom is mijn glas altijd halfleeg?’ (Antwoord: ‘Dat maakt bij jou niet uit, je laat ‘m toch vallen.’)

Ondertussen fluisterde een duiveltje in mijn hoofd continu ‘Niets heeft zin’. En ‘Ziekenhuiszak’.
Wat niet zo meehielp, was dat het i-Pad hoofdsteun project thuis jammerlijk mislukte. Ook bleek de gigantische skelter die ik met handen en voeten naar binnen had gesleept, de verkeerde maat (namelijk te gigantisch). De inmiddels afgeleverde spraakcomputer durfde ik niet op te starten. Want hee, waarom zou dat wel goed gaan?

Alles gaat voorbij, zeggen ze. Maar dat is niet zo. Sommige dingen blijven. Daar heb je het simpelweg maar mee te doen. Zoals een zoon in een ziekenhuiszak met een bierhelm op z’n kop. Dat, en wisselende stemmingen.

IMG_2675

Related Posts

Previous Post Next Post
1 share